بيائيد دعا كنيم فردا باران ببارد.

      اين سرزمين تفديده و خشكيده كربلاست.
درست آمديد. اين جاست سرزمين عشاق الحسين
اين جاست سرزمين آمدن و جز محبوب را نديدن
اين جاست سرزمين ميهماني آفتاب. شما هم به ميهماني آفتاب, آمده ايد.
     اين صحرا نشينان كه رسم مهمان نوازي را ندانستند.
سلامشان: سب علي بود. سيلي بر روي صورت نيلي.
نگاهشان: كمين است و سپر نيزه است و خنجر
پذيرائيشان, با سنگ بود و كعب ني و نيزه هاي برافراشته
      استقبالشان, اسب هاي زين شده بر ياس هاي برهنه,  بستن فرات,  پرپر نمودن غنچه ها و آتش زدن خيمه ها
در آغوش فشردنشان, گوشهاي زخمي بود و صورت نيلي
     اين جاست لاله هاي به خون آغشته
اين جاست سرزمين اشك هاي بر گونه روان گريبان هاي چاك و موهاي پريشان
اين جاست سرزمين خزان فرارسيده و گلهاي سرخ را گلچين كرده
اين جاست سرزمين ناله هاي در سينه حبس گشته
 اين جاست سرزمين شكستن و فروريختن دختر حيدر
      بگوئيد, بگوئيد علي را بگوئيد, كه اي ماه يگانه گاه به صحرا و گاه به نخلستان و گاه سر در چاه مي بردي كه زينب اشك چشمانت نبيند و او اينك در حرم كنار شش ماه گريه عطش مي شنود.
      خاموش خاموش فرات اين خروش هاي پي در پي از براي چيست مگر صداي لاي لاي رباب را نمي شنوي.
     آهسته تر قدم گذاريد. رباب براي كودكش لاي لاي مي خواند كه نكند مولايش صداي ناله كودك را بشنود.
       آهسته تر قدم گذاريد اصغر كودك است و تشنه شايد خوابش ببرد اگر بخوابد بهتر است. دل رباب كمي آرام مي گيرد. تاب ديدن اشك ها و لبان خشكيده كودك را ندارد.
       خاموش فرات. كه كودكان غمديده اند مگر صداي وا عطشاي كودكان را نمي شنوي, بچها به كنار خيمه آب مي آيند لبان تركيده شان نواي آب مي خواند و چشمان پر از اميدشان اطراف خيمه مي چرخد
     ولي مشك هاي خشكيده خود گواه است
سينه هايشان از هرم عطش مي سوزد, چشمان در جستجوي عموست.
     بچه ها تشنه اند. بيائيد. بيائيد دعا كنيم فردا باران ببارد كودكان تشنه اند. اين جوانه هاي كوچك نيلوفر آب مي خواهند, بيائيد دعا كنيم فردا باران ببارد.

کاری از : کلوپ نویسندگی

ارسال نظر

نام *
ایمیل
کد امنیتی   

ارسال