دل بسته ی فولاد

ما گرچه خماریم و خرابیم و خموش
 آقا تو که دانی چه برد ما را هوش
دل بسته ی فولاد شدیم از این رو
کز حنجره ی پنجره گیریم به گوش
کاین شاه، که چون ماه درخشیده به طوس
وز برکتش ایران شده ابریشم پوش!
تو دست به پیش آور و این پنجره گیر
در اوج شکستگی که هستی مدهوش
 تا با سر زلف تو گرفتار شود
در کاسه ی چشمان تو ریزد میِ نوش
وانگاه به سر منزل مقصود رسی
همچون پری قصه ی رویاییِ دوش
کز عشق هرآنکس که شود زنده دلش
هرگزنرود به یک توهم از هوش...
 

کاری از : کلوپ نویسندگی

ارسال نظر

نام *
ایمیل
کد امنیتی   

ارسال